ΠΡΟΣΩΠΑ

ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΤΥΜΒΟΥ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΓΕΡ. ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΥ ΑΡΘΡΑ-ΔΟΚΙΜΙΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ. ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 12ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ-ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 13ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 14ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 16ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 17ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΛΟΓΟΤΡΟΠΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΜΥΘΟΙ & ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ 1821 ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΠΟΙΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΗΡΩΙΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΕΧΝΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΕΧΝΗ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΕΧΝΗ-ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΦΩΤΟΘΗΚΗ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ-ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Το θυσιαστικό παράδειγμα του Γιώργου Μπαλταδώρου και εμείς


Του Γιώργου Ρακκά
Ο Γιώργος Μπαλταδώρος υπήρξε αυτό που λέμε «δημόσιος λειτουργός» με όλη την σημασία της λέξης, που σήμερα την έχουμε ξεχάσει. Το λειτούργημά του, είχε να κάνει με την διαφύλαξη του υπέρτατου δημόσιου αγαθού της ελληνικής πολιτείας, κάθε πολιτείας γενικότερα: Την άμυνά της, δηλαδή, της ελευθερίας και της ακεραιότητάς της.

Πολλοί αντιδρούν αλλεργικά σε αυτές τις λέξεις. Αξίζει να τους υπενθυμίσει κανείς, ότι είναι η ίδια η εθνική ελευθερία που τους παρέχει την δυνατότητα να αντιδράσουν αλλεργικά, κάτι που για παράδειγμα στα υπό διάλυση κράτη όπως είναι η Συρία φαντάζει μια άφταστη πολυτέλεια. Ιδού το δίλημμα που θέτει η ίδια η πραγματικότητα σήμερα, ας επιλέξουν ειλικρινώς σε τι τόπο θέλουν να ζήσουν.

Άλλοι πάλι πιστεύουν πως, επειδή το κράτος απέτυχε, επειδή στον δημόσιο βίο κυριαρχούν οι τελευταίοι, επειδή ο κοινωνικός βίος έχει καταντήσει εντελώς ασυνάρτητος, ή επειδή δεν αντέχουν τον τρόπο ζωής, τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές που ακολουθούν οι περισσότεροι συμπολίτες τους ή/και οι γείτονές τους, ότι αυτή η εθνική ελευθερία είναι μια «απάτη», μια αντανάκλαση, ένας αντικατοπτρισμός. «Τι κοινό έχω εγώ με όλα αυτά;», σκέφτονται.

Μπερδεύονται. Είναι άλλο να την κατακτάς ως έθνος αυτήν την ελευθερία, και να την υπερασπίζεσαι, κι άλλο τι θα την κάνεις στην συνέχεια. Αν εσύ (εμείς) τα έκανες σκατά τις τελευταίες δεκαετίες στον τρόπο που επέλεξες να ζήσεις, δεν σου φταίει σε τίποτα η Ελλάδα για να την εκδικείσαι κακολογώντας την, ότι δεν σημαίνει τάχα τίποτα. Κι αν έφτασε να σημαίνει ελάχιστα, αυτό συνέβη διότι υπήρξε δικός σου (μας) καθρέφτης…

Αυτά είναι διλήμματα και σκέψεις που μπορεί να αντιμετωπίσει μια δοσμένη κοινωνία καθώς έχει συνηθίσει να τις παραδίδεται ένα επίπεδο ανέσεων και καλοζωΐας, καταλήγοντας ξιπαζόμενη με τους μικρόκοσμούς της λες και αυτοί καλύπτουν ολόκληρο το σύμπαν… «Φυτά εσωτερικού χώρου», συνήθιζε να λέει κάποιος…

Αρκετά όμως με την στεναχώρια της ομφαλοσκόπησης. Στα ύψη που υπεράσπισε ο Μπαλταδώρος με την ζωή του αυτήν ακριβώς την ελευθερία και την ακεραιότητα, αέρας είναι πολύ πιο καθαρός κι η διαύγεια μεγαλύτερη. Αυτοί οι άνθρωποι δεν πετάνε δοκιμάζοντας τους εαυτούς τους σε οριακές συνθήκες για τα δεκατρία – δεκαπέντε κατοστάρικα· ξέρουν πολύ καλά τι υπερασπίζονται.

Το θυσιαστικό παράδειγμα του πιλότου της Π.Α., είναι προϊόν αυτής της διαύγειας, και είναι ύψιστη πράξη αλτρουϊσμού προς το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας: Έπεσε αντιστεκόμενος στις καθημερινές μικροεισβολές μιας επεκτατικής σκοταδιστικής στρατοκρατίας, που κατατρέχει αυτόν τον λαό κι αυτόν τον τόπο από το 1071, 1000 σχεδόν χρόνια, σε όλες τις φάσεις που διήλθε από τότε.

Αξίζει, λοιπόν, να του υποκλιθούμε.

Υ.Γ. Πολλοί απορούν με χυδαίες αντιδράσεις. Τα ‘χει εξηγήσει ο Σαββόπουλος σαράντα χρόνια πριν στο Μακρύ Ζεϊμπέκικο για τον Νίκο, της Ρεζέρβας: «Η σύμβασή τους διαισθάνθηκε σ’ αυτόν μιαν άλλη απειλή». Όταν τέτοια παραδείγματα συστήνουν το μέτρο, άνθρωποι σαν κι αυτήν φαντάζουν νανοσκοπικοί…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...